A igrexa de Santiago de Tabeirós álzase nun territorio de profundas raíces históricas, coñecido desde a antigüidade e denominado na Idade Media como Taberiolos, nome da tribo prerromana que habitou estas terras e que deixou a súa pegada neste espazo desde tempos moi temperáns. Este contexto histórico temperán reforza o valor cultural do templo, integrado nun espazo onde a presenza humana e a función relixiosa mantivéronse de forma continuada ao longo dos séculos. A igrexa é un exemplo do románico de finais do século XII. O edificio presenta unha planta de nave única e unha ábsida rectangular, dividida en dous tramos, que se conserva case intacto e permite unha clara lectura da súa cronoloxía. Baixo o tellado destacan os canzorros, ricamente decorados con esculturas de gran orixinalidade, que constitúen un dos elementos máis expresivos do conxunto e reflicten a riqueza iconográfica propia do románico rural. Ao longo do tempo, o templo sufriu diversas modificacións, das cales a máis evidente é a fachada actual, resultado de intervencións posteriores que substituíron a orixinal románica. Con todo, a cabeceira e parte dos muros laterais conservan a súa fábrica primitiva. As restauracións realizadas a finais do século XX permitiron recuperar e poñer en valor elementos de gran interese patrimonial. En 1988, durante a restauración do retablo, descubríronse pinturas datadas no século XVI, e en 1998 documentouse a existencia dun altar románico orixinal. Estes achados confirman a continuidade do uso litúrxico do templo e converten á igrexa de Santiago de Tabeirós nun valioso testemuño da evolución histórica, artística e relixiosa da comarca, que hoxe permite ao visitante comprender de forma directa a longa traxectoria espiritual e cultural deste lugar.
Localización
Enlaces externos
