Trátase dos restos dunha antiga construción defensiva de orixe baixomedieval, situada na contorna do igrexario de Santa Mariña de Castrelo. Esta edificación formaba parte do sistema de control e protección do territorio, nun contexto histórico marcado pola necesidade de vixilancia e defensa da comarca de Terra de Montes. A torre tivo un papel destacado como residencia dos xuíces merinos, autoridades encargadas da administración de xustiza e do control xurisdicional na zona.
A torre foi parcialmente destruída no ano 1468 durante as revoltas irmandiñas, un dos episodios sociais máis relevantes da Galicia baixomedieval, que supuxo o asalto e derrubamento de numerosas fortalezas señoriais. A pesar da súa destrución, aínda se conservan varios elementos claramente identificables da estrutura orixinal. Entre os restos visibles distínguese un primeiro corpo de planta rectangular cun nicho, unha plataforma intermedia que puido empregarse para sinais luminosas e acústicas, e un remate superior con cornixa de lousa que antigamente sostiña un pináculo hoxe desaparecido.
Ademais do seu carácter defensivo, a torre cumpría unha importante función comunitaria e simbólica, xa que servía para convocar aos veciños ao culto e para alertar á poboación en caso de perigo. Segundo a tradición, este sistema de aviso e control permaneceu en funcionamento ata mediados do século XVIII, o que demostra a prolongada utilidade da construción dentro do entramado social e territorial da zona.
