Ponte Taboada álzase sobre o río Deza e foi construído no ano 912, data que quedou gravada nunha inscrición conservada nunha rocha próxima. Trátase dunha ponte de pedra dun só arco que conecta os municipios de Silleda e Lalín, e que constitúe un dos exemplos máis antigos e significativos da arquitectura medieval na zona. O seu emprazamento aproveita un estreitamento natural do leito, apoiándose directamente sobre dúas grandes penedos graníticos.
Ponte Taboada formaba parte do antigo camiño real que unía Santiago de Compostela e Ourense. Con toda probabilidade substituíu a construcións anteriores, posiblemente de madeira, das que herdou a súa denominación orixinal, Pons Tabulata. Está edificado en cadeirado sobrio e presenta un único arco de medio punto de notable altura, unha solución construtiva funcional e resistente que permitiu a súa utilización durante séculos.
Moi preto da ponte, en dirección ao Camiño de Santiago, consérvase unha inscrición en caracteres latinos que detalla a súa construción: “LaVORABERVNT isTA PONCHE In ERA DCCCCL eT FVIT PERFECTA pRIDIE KL DS APIES”, que confirma a súa finalización o 31 de marzo do ano 912. Aínda que deixou de ser transitable tras a apertura dunha estrada na segunda metade do século XIX, a ponte pasou a integrarse no itinerario dos peregrinos da Vía da Prata rumbo a Santiago. A súa presenza, integrada na paisaxe fluvial do Deza e vinculada ao paso de peregrinos, converte a Ponte Taboada nun testemuño excepcional da historia das comunicacións medievais en Galicia.
