A Capela de San Amaro localízase no lugar de Seoane, dentro da parroquia de Meavía (San Xoán), no municipio de Forcarei. O seu emprazamento relaciónase con antigas vías de comunicación históricas, como o Camiño Vreeiro ou o Camiño dos Arrieiros, que enlazaba territorios do interior galego e posiblemente de orixe antiga, do que aínda se conservan vestixios. O propio topónimo Meavía parece derivar de “media vía”, aludindo a un punto intermedio do percorrido, o que reforza a hipótese da súa relación con roteiros de tránsito tradicionais e mesmo con ramais secundarios do Camiño de Santiago, circunstancia que podería explicar a dedicación a San Amaro.
Os restos da ermida asíntanse sobre un pequeno montículo, nun meandro do río Umia, que discorre a escasa distancia por baixo do templo, reforzando o carácter paisaxístico do enclave. Na actualidade consérvanse os muros perimetrais, os arcos e parte das vigas de madeira que sostiñan a cuberta, derrubada no século XIX. Aínda que se descoñece a data exacta de abandono, o Diccionario de Madoz de mediados do século XIX menciona aínda a ermida sen aludir á súa ruína, o que suxire que a deterioración definitiva produciuse con posterioridade. Polas súas características construtivas, considérase que a capela puido levantarse no século XVII, con posibles reformas posteriores, e existe a tradición de que foi levantada sobre unha ermida anterior, da que non quedaron restos identificables.
Arquitectónicamente, trátase dunha igrexa dunha soa nave, construída con pedra de perpiaño e cachotería. A fachada presenta unha porta adintelada baixo unha xanela abucinada, e é probable que orixinalmente contase cunha pequena espadana para a campá. Carece de decoración exterior destacada, aínda que no muro sur ábrese unha porta secundaria e dúas xanelas, elementos que se repiten na ábsida rectangular. Detrás do altar sitúase a sacristía, á que se accedía mediante escaleiras laterais, e no interior aínda son visibles restos de pinturas murais. Hoxe, o conxunto semiruinoso conserva unha atmosfera de silencio e memoria que permite imaxinar a importancia que este lugar tivo nos antigos camiños do interior de Galicia.
