A igrexa de San Salvador é un destacado exemplo de arquitectura neoclásica, cuxa data de construción queda claramente documentada no propio edificio: 1803, inscrita no seu teito. O templo presenta unha planta rectangular, co presbiterio a maior altura que a nave e a sacristía adosada ao alzado sur, respondendo a unha organización funcional e ordenada propia da época. Os seus muros están construídos en cantería granítica disposta en fiadas horizontais, e as cubertas resólvense con tellados de tella a dúas e catro augas.
O interior resulta especialmente singular pola presenza de pinturas murais realizadas a comezos do século XX, que enriquecen o espazo litúrxico e achegan un notable interese artístico. Á nave principal engadíronse tres naves secundarias, dúas nos laterais e outra na zona do presbiterio, ampliacións que modificaron o esquema orixinal e dotaron ao conxunto dunha maior complexidade espacial, mantendo, con todo, a xerarquía do altar elevado.
No exterior, o templo presenta diversos elementos decorativos de interese, con esculturas, cruces de mármore, un reloxo de sol e unha pila singular coroada por un cranio de pedra, elementos cargados de simbolismo. A fachada, de porta adintelada, organízase con pilastras rematadas en capiteis nos seus extremos, mentres que o campanario, de planta cuadrangular e gran altura, convértese nun dos elementos máis representativos do conxunto. Coroado por pináculos e enmarcado por un balcón de cantería, revela unha clara inspiración barroca compostelá, achegando monumentalidade e carácter a este singular edificio parroquial. A igrexa de San Salvador constitúe un interesante exemplo de arquitectura relixiosa de comezos do século XIX, onde se combinan elementos neoclásicos, engadidos posteriores e unha notable riqueza decorativa, reflectindo a evolución histórica e artística da vida parroquial no interior de Galicia.
