A igrexa de Santiago de Saa é un templo parroquial de arquitectura sinxela que incorpora elementos propios do barroco rural galego. Presenta unha nave única con ábsida elevada e capelas laterais, ademais da sacristía adosada ao presbiterio, configurando un edificio equilibrado nos seus volumes. Os seus muros de perpiaño granítico e as cubertas de tella responden á tradición construtiva da zona, achegando solidez e sobriedade ao conxunto.
A fachada principal caracterízase pola súa porta adintelada, flanqueada por pilastras que rematan en pináculos de bóla. Sobre a porta ábrese unha xanela, mentres que a fachada complétase cunha espadana de dobre vano rematada por un frontón triangular. Na base da espadana consérvanse detalles de placas barrocas, que achegan interese ornamental a este sinxelo conxunto rural. A igrexa atópase situada ao final dunha gran explanada, parcialmente resgardada por arboredo e un muro de peche que lle achega intimidade; este muro acolle un pequeno cemiterio que rodea parcialmente o edificio.
No interior, a igrexa conserva retablos con esculturas relixiosas, que achegan valor artístico e devocional ao espazo. O seu emprazamento aberto e a presenza do antigo cemiterio parroquial contribúen a crear unha imaxe característica dos templos rurais galegos, onde arquitectura, paisaxe e memoria comunitaria se integran nun mesmo espazo.
